Αυτός ο γρίφος είναι ένα πρόβλημα που λύνεται μόνο με διαίσθηση και όχι με λογική. Είναι από εκείνα τα προβλήματα που κανείς δεν μπορεί να λύσει όσες μεθόδους και αν προσπαθήσει. Η λύση μπορεί να "έρθει" στο μυαλό κάποιου μόνο σαν αποτέλεσμα διαίσθησης (συναισθηματικής λογικής) όπως την αποκαλούν κάποιοι. 

   Και να ξέρετε, είπα αυτό το πρόβλημα σε 100 περίπου άτομα και μόνο δύο το έλυσαν. Και για να πω την αλήθεια ούτε εγώ το έλυσα όταν μου το είπαν. Είναι τόσο δύσκολο και ταυτόχρονα τόσο εύκολο... 

   Και ιδού το πρόβλημα: 

   Έχουμε ένα μπουκάλι διαφανές ακανόνιστου σχήματος και θέλουμε να το γεμίσουμε ακριβώς μέχρι τη μέση με νερό (δηλαδή να περιέχει το μισό όγκο νερού απ' όσο θα περιείχε αν ήταν τελείως γεμάτο). Στη διάθεσή μας έχουμε μόνο μια βρύση, με άφθονο νερό, και τίποτα άλλο. Κανένα όργανο μέτρησης όπως π.χ. δακτυλίθρες, για να μετράμε το νερό, ούτε μπορούμε να βασιστούμε σε μέτρηση σταγόνων ή κάτι τέτοιο παρόμοιο (μέτρηση σφυγμών, αρίθμηση, κλπ). 
 

   Δεν είναι τεστ. Δείτε πώς περιστρέφεται η κοπέλα; Δεξιόστροφα ή Αριστερόστροφα;

  Αν βλέπετε να περιστρέφεται δεξιόστροφα ανήκετε στο μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού.   Αν βλέπετε να περιστρέφεται αριστερόστροφα ή και τα δύο (δεξιά και αριστερά) τότε, φαίνεται ότι έχετε μια διαφορά από τον περισσότερο πληθυσμό στο πώς λειτουργεί ο εγκέφαλός σας. Εκτίμησή μου είναι ότι αν έχετε λύσει τον προηγούμενο γρίφο θα βλέπετε και την αριστερόστροφη κίνηση εύκολα.

Εξήγηση:
Δείτε την παρακάτω εικόνα. Είναι ένα στιγμιότυπο της προηγούμενης κίνησης.
Μπορείτε να δείτε:
1.. την κοπέλα με γυρισμένη την πλάτη προς εσάς. Στην περίπτωση αυτή βλέπετε το δεξιό της πόδι ανασηκωμένο και το αριστερό στο έδαφος
2.. προσπαθήστε όμως, να δείτε την κοπέλα με γυρισμένο το πρόσωπό της προς εσάς. Τότε θα τη δείτε με το δεξιό πόδι στο έδαφος και το αριστερό ανασηκωμένο (δηλαδή αντίστροφα).
Το πώς βλέπει το μυαλό την εικόνα εξαρτάται...

Μερικοί βλέπουν μόνο τη δεξιόστροφη κίνηση. Μερικοί απ' αυτούς, αν τους πεις ότι θα μπορούσε κάποιος να δει και την αριστερόστροφη κίνηση δεν σε πιστεύουν...
"Άλλοι πιστεύουν ότι βλέπουν, και άλλοι βλέπουν ότι πιστεύουν". Αλλά ακόμα και αν πιστεύεις αυτό που βλέπεις, είναι τελικά αυτό που (πραγματικά) είναι;

   Και τώρα κάτι που φαίνεται παράδοξο. Δείτε τη φωτογραφία παρακάτω. Ποιό από τα δύο τμήματα είναι πιο ανοιχτόχρωμο; 
 

   Το δεξιό απαντήσατε; Λάθος. 
   Και τα δύο τμήματα της φωτογραφίας είναι πανομοιότυπα μεταξύ τους. Το ξέρω πολύ καλά γιατί τα έφτιαξα αντιγράφοντας το αριστερό στο δεξιό τμήμα. Το κάθε ένα κομμάτι αποτελείται από μια μεταβίβαση από ένα ανοιχτόχρωμο γκρίζο σε ένα λίγο σκουρότερο. Έτσι στο μέσον της εικόνας το σκουρότερο δεξιό μέρος του αριστερού κομματιού συναντά το ανοιχτότερο αριστερό μέρος του δεξιού κομματιού. Αυτό μας δίνει την ψευδαίσθηση ότι το δεξιό κομμάτι έχει ανοιχτότερο χρώμα από το αριστερό. Αν κάναμε ένα διάγραμμα της φωτεινότητας της φωτογραφίας θα έμοιαζε με αυτό: 
 

   Και αν ακόμα δεν πειστήκατε και νομίζετε ότι σας λέω ψέματα... δείτε την παρακάτω εικόνα. Το ίδιο αρχικό σχέδιο με δυο λωρίδες γκρίζου χρώμτατος πάνω και κάτω. Το πάνω γκρίζο είναι το σκουρότερο και το κάτω το ανοιχτότερο από τα δύο που συνθέτουν την χρωματική μεταβίβαση σε κάθε κομμάτι. 
   Το σκουρότερο μέρος κάθε κομματιού (το δεξιό) έχει ίδιο χρώμα με την πάνω γκρίζα λωρίδα. Και η κάτω γκρίζα λουρίδα είναι ίδια με το ανοιχτότερο γκρίζο κάθε κομματιού (το αριστερό). 
 

   Στο παράδοξο αυτό παίζει ρόλο ο τρόπος που η αντίληψή μας ξεχωρίζει το όριο μεταξύ των δύο κομματιών. Η αντίληψή μας συγκεντρώνεται στο κέντρο της εικόνας στο όριο και βλέπει ότι δεξιότερα είναι ανοιχτότερο χρώμα. Έτσι "υποθέτει" ότι και ολόκληρο το δεξιό κομμάτι είναι ανοιχτόχρωμο. Αυτή η "υπόθεση" είναι που παραπλανεί. 

   Μήπως και ο τρόπος που κρίνουμε και ξεχωρίζουμε πολιτισμούς και ανθρώπους παραπλανάται από παρόμοιες "υποθέσεις". Μήπως δεν συμβαίνει το ίδιο: Βλέποντας τις επιφανειακές διαφορές παραπλανούμαστε και κρίνουμε το σύνολο (του ανθρώπου ή του πολιτισμού) σαν "διαφορετικό". Ενώ στην ουσία δεν είναι. Αλλά το χειρότερο είναι ότι όταν εξαπατούμαστε δεν γνωρίζουμε την εξαπάτηση. Γιατί δεν βρίσκουμε "λωρίδες" σύγκρισης για να βεβαιωθούμε για το αντίθετο;

 

   Δείτε το παραπάνω σήμα πριν να διαβάσετε παρακάτω. 
   Δείτε το ακόμα λίγο. 

   Μην συνεχίσετε παρακάτω, ξαναδιαβάστε το σήμα. 
   Και τώρα ξαναδείτε το και ψάξτε να βρείτε το λάθος! Ναι έχει ένα λάθος που όμως δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά. Ίσως, και τώρα ακόμα να μην το έχετε βρει. Το ΣΕ είναι γραμμένο δύο φορές. Τι είναι αυτό που κάνει την αντίληψή μας να μην παρατηρεί μερικά πράγματα τόσο εύκολα; 

   Ο εγκέφαλός μας έχει την τάση να βλέπει το γενικό σύνολο. Για παράδειγμα όταν διαβάζουμε ένα κείμενο το μάτι δεν παρατηρεί κάθε γράμμα μιας λέξης, αλλά ολόκληρη τη λέξη στο σύνολό της. Γενικά το μάτι κατά το διάβασμα προχωρά με "πηδηματάκια". Προχωρά λέξη - λέξη και ίσως αρκετές φορές, κομμάτι - κομμάτι κειμένου. Για παράδειγμα, μπορεί το μάτι, διαβάζοντας μια ολόκληρη γραμμή κειμένου που αποτελείται από 12 λέξεις να κάνει 12 "εντοπισμούς" αλλά μπορεί και 8 ή ακόμα και 4 μόνο. Δηλαδή ο εγκέφαλος διαβάζει μια ολόκληρη γραμμή κειμένου εστιάζοντας την προσοχή του 4 φορές σε 4 διαφορετικά σημεία της γραμμής. 

   Έτσι με αυτήν την διαδικασία η λειτουργία της ανάγνωσης γίνεται πολύ γρηγορότερα απ' ότι αν προσέχαμε γράμμα-γράμμα και λέξη-λέξη. Η διαδικασία αυτή είναι γρήγορη, αλλά έχει και το "μειονέκτημα" να μην παρατηρούμε εύκολα ένα μικρό λάθος, όπως έναν αναγραμματισμό για παράδιεγμα. Και για να το αποδείξω επέστρεψε πίσω και ξαναδιάβασε τη λέξη "παράδειγμα" της προηγούμενης πρότασης. Το ιε το είχατε προσέξει; Μην φοβάστε, από έδώ και πέρα δεν θα ξανακάνω ορθογραφικό λάθος με σκοπό. Κάθε λάθος από εδώ και πέρα θα οφείλεται σε απροσεξία ίδιου τύπου με αυτήν που συζητάμε εδώ. Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για το θέμα αυτό, κάνε κλικ εδώ.

   Μπορείτε να διαβάσετε το παρακάτω κείμενο; Το αυθεντικό στα Αγγλικά υπάρχει παρακάτω.

   Σύφμωνα με μια έυρνεα Αγγικλού πανεπισμίτηου, δεν έχει σμηασία με πιοά σειρά είναι γραμμένα τα γράμμτατα σε μια λέξη, αλλά το μόνο σημνατκιό είναι το πρώτο και το τελτευαίο γράμμα της λέξης να είναι στη σωτσή θέση. Τα υπόπλοια γράμματα μπροεί να βρίκσοτναι σε εντλεώς διαφετορικές θέεισς και παλόρα αυτά, να μποείρτε να διαβάεστε το κείνεμο χωίρς πρόβηλμα. Δεν διαζάβυομε μια λέξη βλέοποντας ένα ένα τα γράμματα, αλλά τη λέξη σαν σύλονο.

   Aoccdrnig to a rscheearch at an Elingsh uinervtisy, it deosn't mttaer in waht oredr the ltteers in a wrod are, the olny iprmoetnt tihng is taht frist and lsat ltteer is at the rghit pclae. The rset can be a toatl mses and you can sitll raed it wouthit porbelm. Tihs is bcuseae we do not raed ervey lteter by it slef but the wrod as a wlohe.

   Μια άλλη εκδοχή του παραπάνω μεταφρασμένου κειμένου με μεγαλύτερο "ανακάτεμα" γραμμάτων:
   Σνφμύωα με μια έυρενα στο Πμανιπσητετο του Κμτρπιαιζ, δεν πεαιζι ρλόο με τι σριεά ενίαι τοθοπεμετενα τα γταμαμρά μσέα σε μια λξηέ, αεκρί το πώτρο και το ταελείτυο γάμρμα να ενιαί στη στωσή θσέη. Τα υλοπιόπα μροπούν να ενίαι σε τχίυεας θιέεσς και να μροπετίε να τις δαβαιάεστε χρωίς πλβημόρα. Ατυό γνίταει γαιτί ο απρώνθονις εκέγλφοας δεν δαεβζιάι γάμρμα γάμρμα κθάε λξηέ αλλά τη λξηέ σαν σνύλοο.

   Και άλλος ένας γρίφος! Καλά, δεν είναι γρίφος. Για την ακρίβεια είναι το τραγούδι που τραγουδά η Χάρις Αλεξίου "Το ταγκό της Νεφέλης" (Νεφέλη). Κάθε φορά που το ακούω αισθάνομαι 'περίεργα'. Μετά κατάλαβα για το τι μιλάει και το λόγο που αισθανόμουν 'περίεργα'. Φαίνεται πως και η μουσική "μεταφέρει" νοήματα; Επειδή είναι ένα εξαιρετικό τραγούδι και μ' αρέσει σκέφτηκα ότι κάπου πρέπει να 'μπει' σε αυτές τις σελίδες. Έτσι το έβαλα εδώ.
Σημείωση, αν δεν μπορείτε να το ακούσετε απ' ευθείας από το παραπάνω link, κατεβάστε το στο pc σας και ανοίξτε το με κάποιο πρόγραμμα που παίζει media files.

1.. Εστιάστε την προσοχή σας στις 4 κουκκίδες για 30 δευτερόλεπτα,
2.. Μετά κοιτάξτε προς ένα τοίχο. Θα δείτε ένα φωτεινό κύκλο.
3.. Ανοιγοκλείστε τα μάτια σας,
4.. Βλέπετε το πρόσωπο;

Εξήγηση. Το μυαλό κρατά ένα "αρνητικό" αντίγραφο της εικόνας, σαν το παρακάτω.

Επειδή δεν διατηρείται καθαρό στον εγκέφαλο, φαίνεται στην ουσία θαμπό, σαν το πατακάτω. Κι αν το κάνουμε γκριζοπό, φαίνεται "καθαρότερα".

 
 
Τα παρακάτω αποσπάσματα έδωσαν κουράγιο σε συγκεκριμένο άτομο. Ίσως και σε εσάς.

Τι θα ήταν...
Ο Σπύρος γυρίζει μέσ’ τους δρόμους απελπισμένος
είναι μόνος, έρημος, άεργος και πεινασμένος
έτσι καθώς γύριζε άσκοπα χωρίς παρέα
μπήκε μέσα στην εκκλησιά του Άι’ Ανδρέα.
Και κλαίγοντας πικρά άρχισε να κάνει προσευχή
γονάτισε μπροστά στην Παναγιά και παρακαλεί:
Παναγιά μου Μεγαλόχαρη, Παναγιά Παρθένα
βοήθεια δώσε στο φτωχό ζητώ 'γω από σένα.

Μέσ' στην εκκλησιά έτυχε νάναι ‘κείνη τη στιγμή
ο παπάς της εκκλησίας π' άκουσε κάποιον να θρηνεί
κι' αφού τον επλησίασε τη συμπόνια του του δίνει
ερώτημα του κάνει: τα δάκρυα γιατί τα χύνει;

Άκουσέ με τέκνον μου εν Κυρίω αγαπητόν
σήκω πάνω όρθιον και μην είσ’ σαν ερπετόν
αύριον μας φεύγει ο ψάλτης μας ο αριστερός
εσύ είσαι εκείνος όπου θέλουμε ακριβώς.

Μονάχα γράμματα να μας είπεις συ πόσα ξέρεις
και αν μπορείς πήγαινε να μας φέρεις
το απολυτήριο σπουδών να δούμε ποιός είσαι
κι' έτσι εργαζόμενος εδώ όπως θέλεις ζήσε.

Δυστυχώς παπά μου καθόλου γράμματα δεν ξέρω
κι' έτσι λοιπόν τι απολυτήριο να σου φέρω;
Ε! τότ' έτσι όπως είναι τα πράγματα ψάλτης δεν θα μπεις
παρ' ένα κατοστάρικο κι' εργάσου να σωθείς.

Ο Σπύρος τότε παίρνοντας τα χρήματα με χαρά,
βάζει εμπρός στο εμπόριο τον παρά
τύχη τον εβοήθησε κι' έκαμε χρήματα πολλά
έγινε λοιπόν μέγας και πολύς τούτη τη φορά.

Σκέφθηκε τότε τα χρήματα να καταθέσει
σε μια Τράπεζα μη τυχόν και πάλι περιπέσει
στη φτώχεια του την πρώτη όπου όλο δυστυχούσε
αν πείναγε ή κρύωνε κανένας δεν ρωτούσε.

Πηγαίνει σε κάποια Τράπεζα και λέγει το σκοπό
και τους βγάζει το κομπόδεμα με βλέμμα χαρωπό.
τον υποδέχοντ' όλοι με κοπλιμέντα και χαρά
μ' ευγένεια και καλοσύνη τον πρώην φουκαρά.

Και πριν ακόμα να μετρά τα χρήματα να πάψει
τούδωσε ο υπάλληλος συμβόλαιο να γράψει.
Άλλ’ όταν ο Σπύρος τούπε να γράψει δεν μπορεί
τα ‘χασε ο υπάλληλος και άρχισε ν' απορεί:
σαν τι να ήσουνα αν γράμματα ήξερες όμως...
... Ψάλτης στον Άγιο Ανδρέα τούπε μετριοφρόνως.

... Αν κατά λάθος σου αρέσουν τα μαθηματικά και αισθάνεσαι περίεργα και διαφορετικός από τους άλλους. Έχει συμβεί και σε άλλους πολλούς στο παρελθόν και το μόνο που έπαθαν είναι ότι κατάντησαν μεγάλοι επιστήμονες, χωρίς άλλο κουσούρι.
Ο μέγας και πολύς Τόμας Έντισον, ο εφευρέτης του λαμπτήρα, του φωνόγραφου, του κινηματογράφου κι' εκατοντάδων άλλων συσκευών, πήγε όλους κι' όλους τρεις μήνες στο σχολείο, κι' αυτό μόνο και μόνο για ν' ακούει το δάσκαλό του να του λέει πως το κεφάλι του ήταν κλούβιο. Βέβαια σαν παιδί είχε δημιουργική περιέργεια (είναι γνωστό πως προσπάθησε να κλωσήσει αβγά για να δει τι θα συμβεί) γι' αυτό και άρχισε να διαβάζει μόνος του.
 

Αν μπορείς να αρχίσεις τη μέρα σου χωρίς νικοτίνη ή καφεΐνη,
Αν μπορείς να είσαι ήρεμος/η αγνοώντας πόνους και κούραση,
Αν μπορείς να μη διαμαρτύρεσαι και να μην κάνεις τους ανθρώπους να σε βαριούνται με τα προβλήματά σου,
Αν μπορείς να τρως το ίδιο φαΐ κάθε μέρα και να είσαι ευγνώμων γι’ αυτό,
Αν μπορείς να καταλάβεις πότε οι αγαπημένοι σου είναι πολύ απασχολημένοι για να σου αφιερώσουν χρόνο,
Αν μπορείς να αδιαφορήσεις όταν οι άνθρωποι ξεσπάνε πάνω σου,
Αν μπορείς να δεχθείς κριτική και κατηγορίες χωρίς αντίσταση,
Αν μπορείς να αντιμετωπίσεις τον κόσμο χωρίς ψέματα και εξαπάτηση,
Αν μπορείς να νικήσεις το άγχος χωρίς ιατρική βοήθεια,
Αν μπορείς να χαλαρώσεις χωρίς αλκοόλ,
Αν μπορείς να κοιμάσαι ήρεμος κάθε βράδυ,
...
τότε κατά πάσα πιθανότητα είσαι ο οικογενειακός σκύλος!

   Όπως θα είδε κανείς στο παράδοξο που αναφέρεται στην αρχή της σελίδας, μερικές φορές η λειτουργία του εγκεφάλου βασίζεται σε μια γρήγορη παρατήρηση και ένα γρήγορο συμπέρασμα. 

   Η λειτουργία αυτή του εγκεφάλου να παρατηρεί γρήγορα και "ότι αρπάξει" είναι αυτή η λειτουργία που ονομάζω "διαισθητική λογική" ή "διαίσθηση" ή "συναισθηματική λογική". Ο τρόπος δηλαδή λειτουργίας του εγκεφάλου που βασίζεται σε γρήγορο συμπέρασμα, χωρίς να χρειάζεται να γίνει μια σκέψη λογική του τύπου: "αφού είναι έτσι συνεπώς...". Τις περισσότερες φορές δεν μπορούμε ούτε και να εξηγήσουμε γιατί βγάλαμε κάποιο συγκεκριμμένο συμπέρασμα. Ίσως σε αυτό τον τρόπο σκέψης βασίζεται και αυτό που ονομάζουμε διαίσθηση. Έχουμε βγάλει ένα συμπέρασμα, αλλά δεν γνωρίζουμε το γιατί, ούτε μπορούμε να το εξηγήσουμε λογικά. Και συνήθως έχουμε δίκιο. Βέβαια αυτό το "συνήθως έχουμε δίκιο" είναι πραγματικότητα. Ο "διαισθητικός" τρόπος σκέψης βγάζει γρήγορα συμπεράσματα, αλλά αρκετές φορές είναι λανθασμένα. Ακριβώς όπως με το παράδειγμα στην αρχική εικόνα, ή την αβλεψία στο ορθογραφικό λάθος. Γι' αυτό θα πρέπει να γνωρίζουμε πότε το μυαλό βγάζει τέτοια συμπεράσματα, και να είμαστε περισσότερο έτοιμοι να τα αναθεωρήσουμε όταν παραστεί ανάγκη ή μας ζητηθεί. 

   Και προφανώς ο "διαισθητικός" τρόπος σκέψης είναι πολύ σημαντικός. Τι θα γινόταν αν θέλαμε μια ολόκληρη μέρα για να βγάλουμε ένα συμπέρασμα. Ο τρόπος αυτός σκέψης είναι χρήσιμος, αρκεί μετά να επιστρέφουμε και να ελέγχουμε όταν υποπτευόμαστε ότι έχουμε κάνει λάθος. 
 

"Γρήγορο Διάβασμα" 

   Σε αυτήν την ιδιότητα που ανέφερα πιο μπροστά, το να "πηδά" το μάτι από θέση σε θέση όταν διαβάζουμε, βασίζεται και μια μέθοδος γρήγορου διαβάσματος. Υποτίθεται ότι με τη μέθοδο αυτή κάποιος μπορεί να καταφέρει να διαβάζει ένα βιβλίο και 4 με 5 φορές πιο γρήγορα. Η μέθοδος αυτή "διδάσκεται" ή μπορεί κανείς να την μάθει μόνος του. Βασίζεται στην ιδέα της εξάσκησης του ματιού και του εγκεφάλου να κάνει όλο και λιγότερα "πηδήματα" διαβάζοντας μια γραμμή κειμένου. Αυτοί που εφαρμόζουν αυτή τη μέθοδο ισχυρίζονται ότι ο εγκέφαλος μπορεί να διαβάσει μια ολόκληρη γραμμη σε ένα βιβλίο με δύο μόνο παρατηρήσεις ή ακόμα και με μία μονη παρατήρηση. Δηλαδή, για φανταστείτε το, να διαβάζετε μια ολόκληρη γραμμή σε ένα βιβλίο με μια μόνη ματιά! Η δεύτερη ιδέα στη οποία βασίζεται το "γρήγορο διάβασμα" είναι: το να εξασκηθεί το εγκέφαλος στο να κάνει όλο και πιο γρήγορες αυτές τις παρατηρήσεις. Στην αρχή 100 το λεπτό και μετά 300 ή 500 ή ακόμα και 800 το λεπτό. Μια τέτοια μέθοδος έπεσε στα χέρια μου πριν από μερικά χρόνια, και μάλιστα ήταν βασισμένη σε computer. 

   Το computer στην αρχή σου εμφάνιζει ένα κείμενο με μια μόνο λέξη ανά γραμμή. Στη συνέχεια με δύο λέξεις ανά γραμμή, με τρεις, με τέσσερεις κλπ. Έτσι γινόταν η εξάσκηση να βλέπει κανείς μια-μια λέξη, δυο-δυό ή τεσσερεις-τέσσερεις μια μια ματιά. Στη συνέχεια αυξανόταν ο αριθμός των λεξεων ανά γραμμή και σου δινόταν η οδηγία να διαβάζεις κάθε γραμμή με δύο παρατηρήσεις. Και το ρυθμό στον έδινε το computer καθορίζοντας εσύ ο ίδιος την ταχύτητα, την οποία σύμφωνα με τις οδηγίες έπρεπε να αυξάνεις σταδιακά. Δεν είχε σημασία αν θα έχανες κάποιο νόημα ή ένα τμήμα του κειμένου. Ευτυχώς, κατά τη γνώμη μου, δεν επεχείρησα να δοκιμάσω τη μέθοδο. Κατά τη γνώμη μου ο εγκέφαλός μου χρησιμοποιεί ακριβώς όση διαίσθηση θα ήθελα, και η ταχύτητα διαβάσματός μου δεν ξέρω γιατί θα έπρεπε να είναι γρηγορότερη; Νομίζω ότι είναι παρακινδυνευμένο και ίσως επικίνδυνο να είναι σκοπός μας μόνο η απόδοση και η ταχύτητα. Ένα τέτοιο σεμινάριο 30 ωρών μπορούσε να παρακολουθήσει κανείς και στο ΕΛΚΕΠΑ. Δεν γνωρίζω αν συνεχίζεται ακόμα. 
 

"Δυσλεξία" 

   Κατά τη γνώμη μου σε αυτήν τη λειτουργία του εγκεφάλου, που προανέφερα, οφείλεται η δυσλεξία. Κατ' αρχήν να εξηγήσω τι σημαίνει δυσλεξία. Αρκετά παρεξηγημένος όρος και αρκετά λίγοι γνωρίζουν τη σημασία του. 

   Δυσλεκτικά άτομα ονομάζονται εκείνα που δυσκολεύονται να γράψουν ένα κείμενο χωρίς να κάνουν ορθογραφικά λάθη και έχοντας γνώση της ορθογραφίας. Για παράδειγμα ένα δυσλεκτικό άτομο κάνει λάθη τη στιγμή που αντιγράφει ένα κείμενο. Ακόμα οι δυσλεκτικοί δυσκολεύονται στην ανάγνωση από βιβλίο. Το μάτι κάνει τόσο γρήγορα "πηδήματα" κατά το διάβασμα που ο δυσλεκτικός δυσκολεύεται να διαβάσει. Χάνει τη ροή των γραμμών και αυτό είναι πολύ κουραστικό. Ακόμα τα δυσλεκτικά άτομα κάνουν συχνούς αναγραμματισμούς κατά την γραφή. Εδώ θέλω να κάνω μια σημαντική διευκρίνηση. Όσα γεγονότα αναφέρω είναι πραγματικότητα, όμως η εξήγησή τους είναι δική μου άποψη, χωρίς να έχω διαβάσει κανένα βιβλίο ή μελέτη ή αναφορά στο θέμα. Για παράδειγμα η πρόταση "το μάτι κάνει τόσο γρήγορα πηδήματα που ο δυσλεκτικός δυσκολεύεται να διαβάσει "περιλαμβάνει την πραγματικότητα "δυσκολεύεται να διαβάσει" όμως η εξήγηση "το μάτι κάνει τόσο γρήγορα πηδήματα" αποτελεί δική μου άποψη. 

   Κατά κάποιο τρόπο όλοι μας είμαστε λίγο πολύ δυλεκτικοί. Όλων μας ο εγκέφαλος δουλεύει με τέτοιον τρόπο, άλλων λιγότερο και άλλων περισσότερο. Και για αυτούς οι οποίοι χαρακτηρίζονται δυσλεκτικοί, υπάρχουν πολλά επίπεδα δυσλεξίας, έντονη ή λιγότερο έντονη. Από την άλλη, οι δυσλεκτικοί, έχοντας έντονα ανεπτυγμένη την "διαισθητική" λογική, δείχνουν να είναι πολύ έξυπνοι. Αυτό που οι άλλοι κάνουν μια μέρα για να το καταλάβουν οι δυσλεκτικοί το "συλλαμβάνουν" διαισθητικά, επομένως και πολύ γρήγορα. Ταυτόχρονα τα δυσλεκτικά άτομα έχοντας ανεπτυγμένη την "διαισθητική" λογική είναι ικανά να λύνουν κάποια προβληματα, και να επιλύουν δυσκολίες με έναν αρκετά παράξενο και παράδοξο τρόπο. Για να μην αναφέρω ότι όλα τα παράξενα και παράδοξα προβλήματα είναι για χρήση μόνο των δυσλεκτικών. Ο πρώτος γρίφος σε αυτή τη σελίδα, είναι καθαρά πρόβλημα κατάλληλο... για ένα δυσλεκτικό άτομο. Έχει δοθεί για επίλυση σε 100 άτομα και μόνο δύο από αυτά το έλυσαν. Αξίζει να αναφέρω ότι το ένα άτομο από αυτά είναι αποδεδειγμένα δυσλεκτικό. Ακόμη μου έρχεται στο μυαλό και η άποψη ότι και ο Αϊνστάιν θεωρούταν δυσλεκτικό άτομο. Πιστεύω ότι τα δυσλεκτικά άτομα είναι προικισμένα με διαφορετικό τρόπο σκέψης και αυτό άλλοτε είναι χρήσιμο και άλλοτε όχι.

   Φαντάζομαι, ότι ένα άτομο με δυσλεξία θα διαβάζει με τον ίδιο τρόπο που κάποιος χωρίς δυσλεξία μπορεί να διαβάσει το κείμενο παραπάνω.

   Ένα από τα άτομα που έλυσε αυτό το πρόβλημα, όπως ανέφερα, ήταν ένας μαθητής με έντονο "πρόβλημα" δυσλεξίας. Νομίζω ότι αξίζει να αναφέρω αυτήν την ιστορία. 

   Κατά το 1993, αν θυμάμαι καλά, έκανα ιδιαίτερα μαθήματα. Κάποια μέρα, και μια βδομάδα πριν από τις εξετάσεις στο τέλος της σχολικής χρονιάς, με κάλεσε μια μητέρα να κάνω μάθημα στο παιδί της που πήγαινε τότε στην Β΄ Λυκείου, μαθηματικά, φυσική και χημεία. Ξεκίνησα στην πρώτη συνάντησή μας να του λέω μερικά πράγματα, αλλά το μυαλό του ήταν αλλού. Στην αρχή μου φάνηκε απλά ένας αδιάφορος μαθητής και αυτό με κούραζε αφάνταστα. Παρατήρησα όμως, ότι στο δεύτερο μάθημα, και ενώ προσπαθούσα απεγνωσμένα να βρω ένα σημείο αρχής, άρχισε να με ρωτάει πράγματα που δεν θα τα ρώταγε κάποιος που δεν ενδιαφέρεται για κάτι. Με ρωτούσε για το πώς δουλεύει η μηχανή του αυτοκινήτου και διάφορα άλλα. Εκεί, βλέποντας αυτήν την αντίδραση και γνωρίζοντας ότι είναι αδύνατον να μπορέσω να συνεχίσω κάτι που φαινόταν άχρηστο (να τον διδάσκω ή τουλάχιστον να προσπαθώ να κάνω κάτι τέτοιο), αποφάσισα να το κουβεντιάσω μαζί του. 

   Τότε μου "αποκάλυψε" ότι είναι δυσλεκτικός. Δεν το είχα καταλάβει. Και ευτυχώς και για κείνον και για μένα που ήξερα μερικά πράγματα για το τι σημαίνει δυσλεκτικός. Μου είπε ότι είναι άχρηστο να προσπαθήσει να περάσει την τάξη του γιατί η Φιλόλογός του, του το δήλωσε με άμεσο και εμμεσο τρόπο. Μου είπε ότι δεν μπορεί να διαβάσει από βιβλίο και ότι είχε επισκευτεί κάποιους "ειδικούς" κατά καιρούς που προσπάθησαν να του "θεραπεύσουν" τη δυσλεξία. Για να πω την αλήθεια σε ένα βαθμό τα έχασα, γιατί δεν είχα και το μεγαλύτερο κουράγιο αυτήν την εποχή. 

   Και μετά που το σκέφτηκα πιστεύω τι "ντροπή" θα ήταν κάποιος να είχε πιέσει τον Αϊνστάιν να θεραπεύσει την δυσλεξία του και να τον είχει βάλει σε μια διαδικασία αντιμετώπισης του εαυτού του με κάτι "λάθος" που θα πρέπει να "διορθώσει". 
 

"Η Βλακεία (με Β κεφαλαίο) δεν πάει στα βουνά" 

   Και για να συνεχίσω την ιστορία που ξεκίνησα, ο μαθητής αυτός έβαλε στο τέλος τα κλάματα. Βρισκόταν σε ένα τέετοιο περιβάλλον που και οι καθηγητές του (η Φιλόλογος σίγουρα) και η μάνα του τον αντιμετώπιζαν σαν "πρόβλημα". Λυπάμαι τώρα που το σκέφτομαι που δεν μπόρεσα να κάνω περισσότερα πράγματα. Αλλά αυτήν την περίοδο βρισκόμουνα σε μια αντίστοιχη κατάσταση μη αποδοχής και δεν είχα τη δύναμη. Όμως όσο σκέφτομαι την "επίθεση" που δεχόταν από τη Φιλόλογό του αγανακτούσα. Υπάρχει ένα ιδιαίτερο πλαίσιο για μαθητές με δυσλεξία στο σχολείο. Έχουν τη δυνατότητα να δώσουν βεβαίωση γι' αυτό και η υποχρέωση του σχολείου είναι να μην εστιάζεται στην ορθογραφία και να δίνεται η δυνατότητα προφορικών εξετάσεων και όχι γραπτών, όσο αυτό είναι εφικτό. Η μητέρα του συγκεκριμμένου μαθητή προσκόμισε τέτοια βεεβαίωση στο σχολείο και κάποια στιγμή κάλεσε και την Φιλόλογο να παρακολουθήσει ένα μονοήμερο σεμινάριο για τη δυσλεξία. Και όμως αυτή η Φιλόλογος μια μέρα μέσα στην τάξη δήλωσε: "και μην νομίζουν μερικοί ότι με το να μου φέρνουν χαρτιά και βεβαιώσεις θα τη γλυτώσουν. Δεν με ξεγελάνε εμένα αυτά". Φαντάζομαι ότι είχε την εντύπωση ότι είναι δίκαιη και κυρίως έξυπνη. Σαν μικρή παρένθεση να αναφέρω ότι από το ίδιο σχολείο καθηγητές διώχθηκαν γιατί εκβίαζαν μαθητές για ιδιαίτερα μαθήματα. Δεν γνωρίζω για την Φιλόλογο που αναφέρω αλλά...  

   Κάποια στιγμή για να ελέγξω το τι σημαίνει δυσλεξία ζήτησα από το μαθητή να μου γράψει ένα κείμενο, και έκανε περίπου 2 λάθη ανά γραμμή. Μετά ζήτησα από το μαθητή (εξηγώντας του ότι οι δυσλεκτικοί είναι περισσότερο έξυπνοι, με διαίσθηση και ότι έχουν την ικανότητα να λύνουν δυσκολίες εκεί που άλλοι σταματούν) να λύσει τον γρίφο που αναφέρεται στην αρχή αυτής της σελίδας. Σκέφτηκε περίπου 20 δευτερόλεπτα και μου απάντησε: "θα το ****** ******* ". Δεν χρειάστηκε να μου εξηγήσει με ακρίβεια το πώς ακριβώς, μια μικρή φράση έφτανε... Πραγματικά έμεινα έκπληκτος, δεν υπήρχε κόπος και δυσκολία, χρειάστηκαν μόνο 20 δευτερόλεπτα και μια ήρεμη απάντηση. (Τα αστεράκια * τοποθετήθηκαν για να μην γίνει γνωστή η απάντηση).

Αν θέλετε να επισκευθείτε ένα ελληνικό forum για τη δυσλεξία, δείτε εδώ www.dys.gr .
Και τι μου ήρθε τώρα στο μυαλό?? Μερικές φορές πιστεύουμε ότι αν βρούμε έναν συμπάσχοντα θα έχουμε κατανόηση. Δεν συμβαίνει πάντα αυτό (κατά τη γνώμη μου τις μισές φορές), μην ξεχνάτε ότι ο Xίτλερ είχε μάνα Eβραία...!